Frontstalags in Frankrijk

Elk buitenkamp, nevenkamp of buitencommando was administratief ondergeschikt aan een concentratiekamp

Kaaden

Tsjechie

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Kaaden (tegenwoordig het Tsjechische Kadaň) geen zelfstandig concentratiekamp, maar de locatie van verschillende nazi-faciliteiten: Kriegsgefangenen-Arbeitskommando 7006: Dit was een werkkamp voor geallieerde krijgsgevangenen. Buitencommando (Außenlager): Vanaf eind 1944 tot de lente van 1945 fungeerde de regio ook kortstondig als nevenkamp van concentratiekamp Flossenbürg. In de buurt van Kaaden en het nabijgelegen Krondorf moesten gevangenen dwangarbeid verrichten.

Concentratiekamp Kabanovka

Wit Rusland

Kabanovka was een wreed werkkamp in Wit-Rusland (nabij Homel). Tijdens de Tweede Wereldoorlog lieten de nazi's en hun handlangers daar honderden Joodse gevangenen uit getto's onder erbarmelijke omstandigheden dwangarbeid verrichten in de turfwinning, waarbij velen stierven door uitputting en executies. Het kamp was gevestigd in Kabanovka, gelegen in de regio Homel in Wit-Rusland. Het functioneerde als een streng dwangarbeidskamp voor Joodse gevangenen. Zij werden hier naartoe overgebracht vanuit detentiecentra en omliggende getto's in de regio (waaronder de stad Homel). Gevangenen werden ingezet voor zware en dodelijke turf- en veenwinning. De combinatie van zware fysieke arbeid, ondervoeding, mishandeling en blootstelling aan het zware klimaat eiste honderden levens. Het overgrote deel van de gevangenen bestond uit Joodse mannen, vrouwen en kinderen die door het naziregime waren vervolgd en van hun vrijheid beroofd.

Concentratiekamp Kacprowice

Polen

Concentratiekamp Kacprowice (ook wel aangeduid als Arbeitslager Kacprowice) was een nazi-dwangarbeiderskamp voor Joden. Het kamp werd in het voorjaar van 1940 opgericht nabij Radom (in het huidige Polen, Woiwodschap Mazovië). Het kamp werd in de lente van 1940 door de Duitse bezettingsautoriteiten opgezet. Het was specifiek bedoeld voor Joodse mannen. De gevangenen werden zwaar uitgebuit en moesten dwangarbeid verrichten in de landbouw en bij de aanleg van wegen. Kacprowice functioneerde, samen met vergelijkbare werkkampen in de regio (zoals Chruślice, Kruszyn en Jedlanka), onder het districtsbestuur van Radom. De gevangenen werden onder mensonterende omstandigheden vastgehouden totdat het kamp in de daaropvolgende jaren werd geliquideerd, waarbij veel van de overgebleven gevangenen uiteindelijk werden gedeporteerd naar vernietigingskampen zoals Auschwitz.

Concentratiekamp Kailŭka

Bulgarije

Concentratiekamp Kailŭka (Kaylaka) was een detentiekamp voor Joden en familieleden van partizanen. Het kamp werd in 1944 opgericht door het pro-Duitse Bulgaarse regime aan de rand van de stad Pleven. Het kamp werd in het voorjaar van 1944 opgezet nadat gevangenen uit het noordelijker gelegen kamp Somovit (aan de Donau) naar het zuiden werden overgebracht. Het kamp bood onderdak aan Joodse dwangarbeiders en diende tevens als interneringskamp voor familieleden van Bulgaarse partizanen. In 1944 (juni/juli) werd een deel van het kamp, dat uit houten barakken bestond, door fascistische organisaties in brand gestoken. Hierbij kwamen zeker tien tot twaalf Joodse gevangenen om het leven, waaronder ouderen die niet tijdig wisten te ontsnappen.

Kaisiadorys

Litouwen

Concentratiekamp Kaišiadorys (in Jiddisch: Koshedar) in Litouwen was tijdens de Tweede Wereldoorlog een getto (augustus 1941) en later een werkkamp (1943–1944) dat fungeerde als satellietkamp van concentratiekamp Kaunas (Kovno). Het kamp werd gebruikt voor zware dwangarbeid, zoals turfsteken en houtkap. In augustus 1941 sloten de nazi's, geholpen door lokale Litouwse collaborateurs, Joodse inwoners van Kaišiadorys en omliggende plaatsen (zoals Žiežmariai) op in het getto. Op 26 en 29 augustus werden ongeveer 2.000 Joodse mannen, vrouwen en kinderen naar het Strošiūnai-bos geleid en daar door Einsatzkommando 3 gefusilleerd en in massagraven gedumpt.

Werkkamp (1943–1944): Tussen de zomer van 1943 en april 1944 werd er opnieuw een werkkamp ingericht in Kaišiadorys, waar honderden Joodse dwangarbeiders onder erbarmelijke omstandigheden werden vastgehouden en tewerkgesteld. Op 11 april 1944 wisten 44 gevangenen te ontsnappen om zich aan te sluiten bij Sovjetpartizanen in de bossen. Kort daarna werd het kamp ontmanteld en werden de overgebleven gevangenen overgebracht naar werkkampen in Kaunas (Kovno).

Concentratiekamp Kalavryta

Griekenland

De stad is de plek van een van de grootste nazi-wreedheden in Griekenland: het Bloedbad van Kalavryta. Op 13 december 1943 roeiden Duitse troepen bijna de gehele mannelijke bevolking uit. De Gebeurtenissen (13 december 1943) De actie was een strafmaatregel (Operatie Kalavryta) na de executie van 78 Duitse soldaten door Griekse verzetsstrijders. De Slachting: Alle mannen en jongens vanaf 12 jaar werden naar een heuvel (Kapi-heuvel) buiten de stad gedreven en met machinegeweren geëxecuteerd. Vrouwen en kinderen: Zij werden opgesloten in de plaatselijke basisschool terwijl de stad in brand werd gestoken. Zij wisten ternauwernood te ontsnappen. Dodental: Er vielen naar schatting 460 tot bijna 700 doden in de stad zelf; in de hele regio werden meer dan 25 dorpen en kloosters vernietigd.

Concentratiekamp Kalinovka

Oekraine

De naam verwijst naar een beruchte executieplaats en een mijnschacht (Mijnschacht 4/4-bis) nabij de wijk Kalinovka in de stad Stalino (nu Donetsk, Oekraïne).Tussen 1941 en 1943 werden hier door de nazi-bezetters tienduizenden mensen vermoord en in de diepe mijnschacht geworpen. Donetsk (voorheen Stalino), Oekraïne. Executieplaats en massagraf (geen kamp met barakken). Slachtoffers: Geschat tussen de 75.000 en 100.000 mensen. Joden, verzetsstrijders en Sovjet-krijgsgevangenen.

Mijnschacht 4/4-bis De mijnschacht in Kalinovka is na Babi Jar de grootste massamoordlocatie in de voormalige Sovjet-Unie. Slachtoffers werden vaak levend of na executie in de 365 meter diepe schacht gegooid. De Duitsers gebruikten bijtende stoffen (zoals ongebluste kalk) om de lichamen sneller te laten ontbinden en de geur te maskeren.

Let op: Er zijn meerdere dorpen in Oekraïne met de naam Kalinovka. In sommige van deze dorpen vonden ook executies plaats door de Einsatzgruppen, zoals een massa-executie van ongeveer 4.000 Joden in de regio Vinnytsja.

Concentratiekamp Kalisz

Polen

Kalisz, de stad diende tijdens de Tweede Wereldoorlog als een knooppunt voor deportaties naar vernietigingskampen en kende een wreed getto. Er is echter een belangrijke link tussen Kalisz en het concentratiekamp Dachau.

Het Joodse Getto en de Zwarte Vrachtwagens Tussen 1939 en 1942 vond in Kalisz de systematische uitroeiing van de Joodse gemeenschap plaats: Deportaties: In oktober 1941 werden ouderen en zieken uit het Joodse verzorgingstehuis weggevoerd in mysterieuze zwarte vrachtwagens (gaswagens) onder het voorwendsel van herstel. Het getto werd definitief geliquideerd in juli 1942, waarna de overgebleven bewoners naar het getto van Łódź of vernietigingskampen werden gestuurd. Slachtoffers: Van de ruim 30.000 Joodse inwoners van voor de oorlog keerden er slechts enkelen terug. Nabijgelegen Kampen: Vernietigingskamp Chełmno (Kulmhof): Gelegen op ongeveer 70 km van Kalisz. Dit was de plek waar veel inwoners van Kalisz en omgeving direct naartoe werden gedeporteerd om te worden vermoord.

Concentratiekamp Auschwitz-Birkenau: Hoewel verder weg (ca. 3,5 uur rijden), werden ook vanuit Kalisz grote groepen Polen en Joden hierheen gedeporteerd.

Kallies 

Polen

Concentratiekamp Kallies was tijdens de Tweede Wereldoorlog een satellietkamp van concentratiekamp Ravensbrück. Het kamp was gevestigd in Kallies, het huidige Kalisz Pomorski in Polen. Het kamp werd halverwege 1944 opgezet. Het diende als dwangarbeiderskamp om goedkope arbeidskrachten te leveren voor het nabijgelegen Gerätewerk Pommern, een fabriek voor de wapenindustrie. Het kamp bood plaats aan ongeveer 500 tot 1.000 gevangenen tegelijk. In tegenstelling tot het hoofdkamp van Ravensbrück, dat voornamelijk voor vrouwen was, zaten in Kallies voornamelijk mannelijke gevangenen die uit andere kampen waren overgebracht. Begin 1945, naarmate de geallieerden en het Rode Leger oprukten, werd het kamp ontruimd en werden de gevangenen te voet teruggestuurd naar het hoofdkamp van Ravensbrück

Concentratiekamp Kalleten

Letland

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Kalleten (het huidige Kaleti in Letland) een dwangarbeiderskamp voor Joodse mannen. Gevangenen werden er onder extreem zware omstandigheden tewerkgesteld door de nazi's. KaletiRegio: Letland (historische regio Koerland / district Liepāja)Doel: Het kamp fungeerde primair als werkkamp, waarbij gevangenen dwangarbeid moesten. Het kamp had een zeer hoog sterftecijfer door ondervoeding, ziekte en executies.

Concentratiekamp Kalnica

Polen

Concentratiekamp Kalnica, ook bekend als Zwangsarbeitslager für Juden Kalnica, was tijdens de Tweede Wereldoorlog een dwangarbeiderskamp voor Joodse mannen, gelegen in het gelijknamige dorp Kalnica bij Baligród, in het district Lesko in het huidige zuidoosten van Polen (destijds in het door nazi-Duitsland bezette Generaal-Gouvernement). Joodse gevangenen in het kamp werden voornamelijk ingezet voor dwangarbeid. De mannen werden door de nazi’s gedwongen tot zware weg- en constructiewerkzaamheden in de bosrijke omgeving van de Bieszczady-bergen. Vanaf het voorjaar van 1942 escaleerden de deportaties en wreedheden. Gevangenen werden streng bewaakt en velen zijn gestorven door honger, uitputting of executie. Vele Joodse inwoners uit de omliggende regio die in de kampen werden geplaatst, werden uiteindelijk overgebracht naar vernietigingskampen (waaronder Auschwitz-Birkenau) of gefusilleerd tijdens liquidaties van Joodse raden (Judenräte) in de herfst van 1942.

Kaltenbrunn 

Duitsland

Kaltenkirchen

Duitsland

Concentratiekamp Kaltenkirchen was van augustus 1944 tot april 1945 een berucht buitenkamp van Concentratiekamp Neuengamme. Gelegen in het Duitse Springhirsch (vlakbij Hamburg), werden zo'n 500 gevangenen gedwongen tot zware dwangarbeid onder mensonterende omstandigheden, wat voor velen de dood tot gevolg had. Gevangenen moesten er zware grondwerken uitvoeren en start- en landingsbanen aanleggen. De combinatie van ondervoeding, ziektes, mishandeling en uitputting zorgde voor een hoog sterftecijfer. Het kamp werd op 16 april 1945 ontruimd, waarna de overlevenden op dodenmarsen werden gestuurd

Concentratiekamp Kalthof

Polen

Concentratiekamp Kalthof was tijdens de Tweede Wereldoorlog een buitenkamp van het Duitse concentratiekamp Stutthof. Het kamp bevond zich in de buurt van de stad Danzig (het huidige Gdańsk, Polen) en was voornamelijk ingericht als werkkamp waar dwangarbeid werd verricht. Kalthof was een van de vele satellietkampen en werkkampen rondom het hoofdkamp Stutthof. Dit gebied maakte destijds deel uit van de zogeheten Vrije Stad Danzig en werd tijdens de oorlog door nazi-Duitsland bezet en bestuurd. Gevangenen werden vanuit Kalthof voornamelijk ingezet voor zware dwangarbeid. Vaak werden zij tewerkgesteld in lokale oorlogs- en wapenindustrieën, landbouwprojecten of bouwbedrijven die onder controle stonden van de SS. Net als in het hoofdcomplex waren de omstandigheden in het buitenkamp onmenselijk. De gevangenen leefden in overvolle barakken, leden chronisch honger, kampten met zware uitputting en waren blootgesteld aan de willekeur en wreedheid van de bewakers.

Kaltwasser

Polen

Concentratiekamp Kaltwasser (officieel Arbeitslager Kaltwasser) was een berucht naziconcentratiekamp en dwangarbeiderskamp tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het kamp was gelegen in het huidige Polen (destijds Silezië, Duitsland) en functioneerde als een van de dertien beruchte buitenkampen van het hoofd-concentratiekamp Gross-Rosen. Het kamp werd eind augustus 1944 opgericht op de berghellingen van Wüstegiersdorf (tegenwoordig Głuszyca, Polen), vlakbij het dorpje Kaltwasser (nu Zimna Woda) in het Uilengebergte. Het kamp maakte deel uit van het beruchte en megalomane Projekt Riese. De gevangenen werden hier te werk gesteld om uitgestrekte ondergrondse tunnelsystemen, rioleringen en barakken te bouwen, die in opdracht van de nazi-top moesten dienen als een geheim hoofdkwartier voor Adolf Hitler. De barakken van Kaltwasser boden plaats aan ongeveer 2000 Joodse mannen. Het overgrote deel van deze gevangenen was afkomstig uit Polen en was via deportatietreinen via vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau hierheen overgebracht. De leef- en werkomstandigheden waren extreem wreed. De dwangarbeid bestond onder meer uit zware bosbouw en constructiewerk in de vrieskou. Eind december 1944 werd het kamp ontruimd en werden de overlevende gevangenen overgebracht naar het nabijgelegen buitenkamp AL Lärche.

Concentratiekamp Kałuszyn

Polen

In Kałuszyn, de stad was tijdens de Tweede Wereldoorlog de locatie van een berucht Joods getto en een dwangarbeidskamp. De meeste gevangenen uit dit getto werden uiteindelijk gedeporteerd naar het vernietigingskamp Treblinka. Slag om Kałuszyn: In september 1939 vond er een hevige strijd plaats tussen Poolse en Duitse troepen, waarbij de stad grotendeels werd verwoest. In de zomer van 1940 richtten de nazi's een getto op in Kałuszyn, waar ongeveer 4.000 tot 6.000 Joden onder erbarmelijke omstandigheden werden vastgehouden. Het getto functioneerde feitelijk als een werkkamp waar gevangenen gedwongen werden tot zware arbeid, zoals wegenbouw en landbouw. Op de nieuwe Joodse begraafplaats in Kałuszyn vonden op grote schaal executies plaats. In de herfst van 1942 werden hier minstens 1.000 Joden door Duitse politie-eenheden doodgeschoten. Het getto werd in november en december 1942 geliquideerd. De overgebleven bewoners werden naar het nabijgelegen treinstation in Mrozy gemarcheerd en gedeporteerd naar Treblinka om daar direct te worden vermoord.

Voor de oorlog was Kałuszyn een belangrijk centrum van Joods leven; ongeveer 80% van de bevolking was Joods.

Kamenicky Senov

Tsjechie

Kamenický Šenov (tijdens de oorlog bekend onder de Duitse naam Steinschönau) was geen zelfstandig concentratiekamp, maar een buitenkamp van het beruchte concentratiekamp Flossenbürg in Duitsland. Het kamp was operationeel van september 1944 tot januari 1945. De gevangenen werden ingezet voor dwangarbeid in de oorlogsindustrie, specifiek voor de productie van componenten voor de Luftwaffe (de Duitse luchtmacht). Het kamp huisvestte een kleine groep van 48 geschoolde arbeiders. Deze groep bestond uit 25 Polen, 10 Sovjet-burgers, 7 Fransen, 3 Tsjechen, 2 Italianen en 1 Duitser. Het subkamp werd op 27 januari 1945 ontruimd, waarna de gevangenen waarschijnlijk zijn overgebracht naar andere kampen of op dodenmarsen zijn gestuurd.

Kamenz 

Duitsland

Concentratiekamp Kamenz, ook wel bekend als KZ-Außenlager Kamenz-Herrental, was een berucht bijkamp van het concentratiekamp Groß-Rosen. Het kamp was gevestigd in een voormalige textielfabriek in de Duitse stad Kamenz (Saksen) en deed vanaf eind 1944 dienst als dwangarbeiderskamp voor de nazi-oorlogsindustrie. Het kamp werd in oktober 1944 ingericht. De ongeveer 1.000 gevangenen uit 21 Europese landen werden zwaar uitgebuit als dwangarbeiders voor de Elster GmbH, een dochteronderneming van Daimler-Benz. Onder de gevangenen bevonden zich veel Fransen die via zogenaamde Nacht und Nebel-acties waren opgepakt. Door de onmenselijke omstandigheden  mishandeling, ondervoeding en uitputting  kwamen minstens 182 gevangenen om het leven. In maart 1945, vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog, werd het kamp ontruimd en werden de overlevende gevangenen via de Reichsbahn geëvacueerd naar concentratiekampen in Mauthausen en Dachau.

Kamioka

Japan

Kamp Kamioka was een berucht Japans krijgsgevangenenkamp (officieel Nagoya POW Camp #1-B) tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het was gelegen in de Japanse Alpen nabij de stad Hida. Honderden geallieerde krijgsgevangenen, waaronder veel Nederlanders, werden hier onder erbarmelijke omstandigheden gedwongen tot zware dwangarbeid in lood- en zinkmijnen. Het kamp lag hoog in de bergen, op zo'n 1600 meter hoogte, op ongeveer 150 kilometer ten noorden van Nagoya. Vanwege de hoge ligging waren de winters er extreem koud. Gevangenen werden tewerkgesteld door de Mitsui Zinc and Lead Mining Company. De combinatie van zware mijnbouw, ondervoeding, bittere kou en mishandeling zorgde voor mensonterende leefomstandigheden. Een groot deel van de gevangenen in Kamioka bestond uit Nederlandse militairen en KNIL-soldaten die na de val van Nederlands-Indië door de Japanners waren gevangengenomen. Zij werden eind 1942 en in 1944 vanuit Zuidoost-Azië per gevreesd transportschip (hell ship) naar Japan overgebracht om daar als dwangarbeider te worden ingezet. Velen overleefden de zware mishandelingen en het uitputtende werk niet. Verschillende gevangenen stierven aan ondervoeding, uitputting of longziekten kort vóór of zelfs vlak na de Japanse capitulatie in augustus 1945.

Kam'janka-Buz'ka concentratiekamp

Oekraine

In Kamianka-Buzka (vroeger bekend als Kamionka Strumiłowa) was er tijdens de Tweede Wereldoorlog een Joods getto en een nazi-dwangarbeiderskamp. De stad ligt in het westen van Oekraïne, ongeveer 40 kilometer ten noordoosten van Lviv. Duitse troepen bezetten de stad eind juni 1941. Al snel volgden er brute acties en massamoorden tegen de Joodse bevolking. Eind september 1942 werd er in de stad een open getto opgericht. Dit werd in oktober 1942 alweer geliquideerd toen meer dan 1.000 Joden werden gedeporteerd naar het vernietigingskamp Bełżec.

Het Dwangarbeiderskamp in omgeving gevestigd, dat onderdeel was van het netwerk van kampen langs de zogenaamde Durchgangsstrasse IV. Dit kamp werd voor 10 juli 1943 geliquideerd door de nazi’s. De gevangenen werden systematisch vermoord. Slechts een zeer klein aantal wist te ontsnappen en de oorlog te overleven, vaak door onder te duiken bij lokale Poolse families.

Concentratiekamp Kamenets-Podolskii

Oekraine

Kamenets-Podolskii was de locatie van een van de eerste grootschalige massamoorden van de Holocaust. Tussen 27 en 29 augustus 1941 werden hier ongeveer 23.600 Joden vermoord door de SS en de Duitse politie, ondersteund door lokale hulptroepen. Slachtoffers: Ongeveer 14.000 uit Hongarije gedeporteerde Joden en 10.000 lokale Oekraïense Joden. Daders: Eenheden onder leiding van SS-Obergruppenführer Friedrich Jeckeln. Het markeerde de overgang naar de Endlösung, waarbij hele Joodse gemeenschappen systematisch werden uitgeroeid. De Hongaarse autoriteiten hadden Joden zonder staatsburgerschap naar dit door Duitsland bezette gebied gedeporteerd. De executies vonden plaats in bomkraters en ravijnen buiten de stad Kamianets-Podilskyi in het huidige Oekraïne.

Concentratiekamp Kamien

Duitsland/Polen

Werkkamp Skarżysko-Kamienna in Polen of het vroege concentratiekamp Kemna in Wuppertal, Duitsland.

1. Werkkamp Skarżysko-Kamienna (Polen) Tijdens de Tweede Wereldoorlog zetten de nazi's in 1942 een berucht dwangarbeiders- en vernietigingskamp op in een munitiefabriek in de stad Skarżysko-Kamienna. Doel: Joodse dwangarbeiders werden onder mensonterende omstandigheden ingezet voor de munitieproductie. De leef- en werkomstandigheden waren extreem zwaar. Honderden gevangenen stierven door honger, uitputting of willekeurige executies. In mei 1944 begonnen de nazi's met de liquidatie van het kamp. Na een opstand in juli 1944 werd een groot deel van de overgebleven gevangenen afgeslacht en werden de laatsten naar Buchenwald gedeporteerd.

2. Concentratiekamp Kemna (Duitsland) gelegen in het stadsdeel Barmen in Wuppertal. Dit was een van de vroege concentratiekampen van het Derde Rijk (operationeel van juli 1933 tot januari 1934). Het kamp werd gebruikt om politieke tegenstanders van het naziregime, met name communisten en sociaaldemocraten, op te sluiten en te mishandelen. Het kamp was gevestigd in een voormalige textielfabriek.

Kamionki 

Oekraine/Polen

Aangezien de naam door de Duitsers in verschillende bezette gebieden werd gebruikt, zijn dit de belangrijkste historische locaties:

1. Kamionki I en II (nabij Ternopil, Oekraïne) Dit waren twee zware dwangarbeiderskampen (respectievelijk Kamionki I en Kamionki II) voor Joodse gevangenen. Ze maakten deel uit van het netwerk van werkkampen langs de Durchgangsstrasse IV, een grote transportroute aangelegd door de nazi's in Galicië. Duizenden Joodse dwangarbeiders werden hier uit de wijde omgeving ondergebracht om te werken aan de weg. De omstandigheden waren er mensonterend en de sterfte door uitputting en executies was enorm. Slechts een fractie van de gevangenen overleefde de oorlog.

2. Kamionka Strumiłowa (Kamianka-Boeska, Oekraïne) Gelegen in de regio Lviv. Dit was oorspronkelijk een getto. Nadat de Duitsers de stad in juni 1941 bezetten, werd er een Jodenraad ingesteld. In het najaar van 1942 vonden er grootschalige razzia's plaats waarbij duizenden Joden werden gedeporteerd naar het vernietigingskamp Bełżec, of ter plaatse werden doodgeschoten.

3. Kamionka Getto / Kamp in Będzin (Polen) Een getto en dwangarbeiderskamp in het Zaglebie-district in Zuidwest-Polen.Geschiedenis: In het voorjaar van 1943 werden de overgebleven Joden uit Będzin, Sosnowiec en Dąbrowa Górnicza hier samengebracht. Op 1 augustus 1943 begonnen de nazi's met de liquidatie van het getto. Dit leidde tot tweewekelijks gewapend verzet door Joodse ondergrondse strijders. Uiteindelijk werden alle overlevenden alsnog gedeporteerd naar het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau.

Kamp Schoorl

Nederland

Kamp Schoorl was het eerste concentratiekamp dat de Duitse bezetter in Nederland inrichtte tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het kamp lag in de duinen van Schoorl. Begon in 1939 als Nederlandse legerkazerne en werd vanaf februari 1941 door de nazi's gebruikt als doorgangs- en concentratiekamp. In oktober 1941 werd het kamp gesloten omdat het te klein was en te ver van het spoor lag. Ongeveer 1.900 mensen zaten hier vast, waaronder de 427 Joodse mannen die na de Februaristaking in Amsterdam waren opgepakt. Na de sluiting werden de meeste gevangenen overgebracht naar Kamp Amersfoort of direct naar kampen in Duitsland en Oostenrijk.

Concentratiekamp Kampinos

Polen

Concentratiekamp Kampinos" verwijst naar de gruweldaden die tijdens de Tweede Wereldoorlog plaatsvonden in het Kampinos-bos (nabij Warschau, Polen), specifiek de executieplaats Palmiry. Er was geen groot officieel Concentratiekamp Kampinos, maar het gebied diende als een massale executieplek en locatie voor diverse kleinere werkkampen. De meest beruchte plek in het Kampinos-bos is het dorpje Palmiry. Hier voerden de nazi's tussen 1939 en 1941 geheime massa-executies uit als onderdeel van de Aktion AB, gericht op het uitroeien van de Poolse intelligentsia.Geschat op meer dan 1.700 mensen, waaronder politici, wetenschappers en sporters. De nazi's probeerden de executiekuilen te verbergen door er dennenbomen op te planten, maar Poolse boswachters markeerden de locaties stiekem. Naast de executieplaatsen waren er in het gebied rond het Kampinos-bos verschillende kleinere (dwang)werkkampen, vaak aangeduid als subkampen of lokale werkkampen (Arbeitslager). Deze kampen werden gebruikt voor dwangarbeid, zoals waterbeheer, landbouw en wegenbouw in en rond het huidige Kampinos Nationaal Park. Gevangenen: Bestonden voornamelijk uit Poolse burgers en Joden uit de omliggende getto's. Het bos was ook de thuisbasis van de Kampinos-groep (Grupa Kampinos), een grote eenheid van het Poolse binnenlandse leger (Armia Krajowa). Zij boden felle weerstand tijdens de Opstand van Warschau in 1944. Schuilplaats: Dankzij het onherbergzame moeras- en boslandschap konden duizenden verzetsstrijders zich hier effectief verbergen en operaties uitvoeren tegen de Duitse bezetter.

Kanie concentratiekamp

Polen

Concentratiekamp Kankan

Guinee

Het interneringskamp Kankan bevond zich in Guinee (Frans-West-Afrika) tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het werd beheerd door het Vichy-regime, dat collaboreerde met nazi-Duitsland. Het kamp lag bij Bordo, een agrarisch station ongeveer 4 kilometer buiten de stad Kankan. Het diende voor het opsluiten van geallieerde krijgsgevangenen, voornamelijk vliegeniers en matrozen (zoals Britten en Noren) die in West-Afrika strandden. Omdat Vichy officieel neutraal was, kregen de gevangenen de status van geinterneerden in plaats van krijgsgevangenen. Het kamp was relatief nieuw maar miste basisvoorzieningen zoals stromend water, elektriciteit en toiletten. Het kamp maakte deel uit van een netwerk van interneringskampen in Frans-West-Afrika (AOF), waaronder ook locaties in Conakry en Timboektoe. Deze kampen stonden onder direct bevel van de Vichy-gouverneur-generaal Pierre Boisson.

Concentratiekamp Kapitula

Slowakije

Concentratiekamp Karachev

Rusland

In Karatsjev (Rusland) was tijdens de Tweede Wereldoorlog een door de nazi's opgezet getto en een locatie voor massa-executies. De stad in de regio Brjansk werd op 5 oktober 1941 bezet door de Duitse Wehrmacht.Het Getto: Kort na de bezetting dwongen de Duitsers de Joodse bevolking in een getto. In het voorjaar van 1942 werden de meeste inwoners van het getto vermoord door de Einsatzgruppen. Executies vonden plaats nabij een ziekenhuisterrein langs de weg van Brjansk naar Karatsjev.

Er was een kamp voor Russische krijgsgevangenen en burgers die werden ingezet voor dwangarbeid. Bij de aftocht van de Duitsers in augustus 1943 werd de stad vrijwel volledig verwoest. Het Rode Leger bevrijdde de ruïnes van Karatsjev op 15 augustus 1943 tijdens de Operatie Koetoezov.

Karaganda

Kazachstan

Het concentratiekamp bij Karaganda staat officieel bekend als Karlag (Karaganda Corrective Labor Camp). Het was een van de grootste dwangarbeidskampen binnen het Sovjet-systeem van de Goelag. Regio Karaganda in het huidige Kazachstan. Het besloeg een gebied ter grootte van Frankrijk. Actief van 1931 tot 1959.Doel: Exploitatie van grondstoffen (vooral steenkool en landbouw) door gevangenen. Administratief centrum: Het hoofdkwartier bevond zich in het dorp Dolinka. Gevangenen: Intellectuelen, politieke tegenstanders, vijanden van het volk en hun families (zoals in het beruchte ALZHIR-kamp voor vrouwen). Omstandigheden: Extreme kou, hongersnood en uitputtende dwangarbeid waren de dagelijkse realiteit. Er zaten ook Nederlanders vast in de Kazachse Goelags.

Concentratiekamp Karczew

Polen

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het kamp in Karczew (Polen) een nazi-dwangarbeidskamp voor Joodse gevangenen. Het kamp werd opgericht in het voorjaar van 1942 en deed dienst als werkkamp waar de omstandigheden mensonterend waren. Honderden dwangarbeiders werden gedwongen tot zware fysieke arbeid, zoals het graven van waterkanalen en baggerwerkzaamheden. Het kamp lag in en nabij Karczew (in de buurt van Otwock en Warschau, Polen). Gevangenen werden onder andere gehuisvest in de buurt van een voormalige molen. In april 1942 deporteerde de nazi-bezetter ongeveer 400 Joden uit de getto's in de regio (waaronder Otwock) naar het speciaal opgezette kamp in Karczew. De gevangenen moesten zwaar werk verrichten in de moerassen en langs de rivier. Velen overleden als gevolg van ondervoeding, ziekte, uitputting of directe executie. Het kamp werd in fases geëxploiteerd. De eerste grote groep arbeiders werd eind 1942 gedeporteerd of geliquideerd (onder meer rond december 1942), maar delen van het kamp bleven daarna nog bestaan. In mei 1943 vonden er nog ontsnappingen plaats en het kamp bleef vermoedelijk tot minstens september 1943 actief.

Karees

West Java

Kamp Kareës (ook wel geschreven als Kareës) was tijdens de Tweede Wereldoorlog een Japans burger- en opvangkamp in Bandoeng, West-Java. Het deed vanaf december 1942 dienst als interneringskamp voor Nederlandse vrouwen, kinderen en oudere mannen. Het kamp was gevestigd in een woonwijk in het zuidoosten van Bandoeng. Het werd grofweg begrensd door de Papandajanlaan, Tangkoeban Prahoelaan, Windoestraat en de Javalaan. In tegenstelling tot veel andere kampen was Kareës niet omheind door prikkeldraad of muren, maar bestond het uit een afgesloten woonwijk waar de bewoners onder zware restricties leefden. De omstandigheden in het kamp waren zwaar. De geïnterneerden leden onder grote overbevolking, een ernstig gebrek aan voedsel en medicijnen, en slechte hygiënische voorzieningen. Doordat het kamp in een gewone wijk lag, waren de huizen vaak overvol met meerdere gezinnen per woning. Na verloop van tijd werd Kareës gebruikt als doorgangskamp. Veel van de vrouwen en kinderen die in Kareës zaten, werden later overgeplaatst naar andere interneringskampen in Nederlands-Indië, waaronder de kampen in Banjoe Biroe en Tjideng.

Karlsfeld

Duitsland

Concentratiekamp Karlsfeld, operationeel tussen 1943 en 1945, was een berucht buitenkamp van het concentratiekamp Dachau. Het stond ook bekend als kamp Allach-Karlsfeld. Duizenden gevangenen, voornamelijk Joodse dwangarbeiders, werden er onder onmenselijke omstandigheden tewerkgesteld in de nabijgelegen oorlogsindustrie. Het kamp diende als dwangarbeiderskamp. Gevangenen werden ondergebracht in het OT-Lager Karlsfeld (beheerd door de Organisation Todt) en moesten zware arbeid verrichten voor onder andere de BMW-fabrieken in de buurt. Er was een constante dreiging van uithongering, ziekte (waaronder tyfus) en executies. De overlevingskansen waren er nihil. Op 30 april 1945 werd het kamp bevrijd door geallieerde troepen (het Amerikaanse leger). Het kamp lag in het gebied tussen het huidige Allach (een stadsdeel in het noorden van München) en Karlsfeld in Beieren.

Karlshagen

Duitsland

Concentratiekamp Karlshagen (ook wel Karlshagen I) was een subkamp van het concentratiekamp Ravensbrück. Het was gevestigd in Karlshagen op het eiland Usedom en diende als werkkamp voor de productie van V-wapens in het nabijgelegen Peenemünde. Actief van mei 1943 tot april 1945. Leveren van dwangarbeiders voor de nazi-raketbasis (onder andere voor de V-2 raketten). Voornamelijk mannelijke gevangenen uit Ravensbrück en later ook uit Buchenwald.

Karolina

Polen

Concentratiekamp Karlsrode

Polen

Concentratiekamp Karniew

Polen

Karolew concentratiekamp

Polen

De nazi-bezetting in Polen kende twee verschillende plaatsen met de naam Karolew die een rol speelden in het kampennetwerk van het Derde Rijk.

1. Karolew (bij Bydgoszcz/Bromberg) Doorgangs- en interneringskamp (Duits: Sammellager). Gelegen in het district Sępolno (Pommeren). Dit kamp werd in september 1939 door de Duitsers ingericht voor de lokale Poolse intellectuelen, leraren en Joden tijdens de massale arrestaties aan het begin van de Tweede Wereldoorlog. Het diende tevens als verzamelplaats van waaruit gevangenen werden gedeporteerd of overgebracht naar andere kampen, waaronder doorgangslager Dulag E in Gross Born (het huidige Borne Sulinowo).

2. Karolew (Łódź) Internerings- en uitzettingskamp. Een wijk in het westen van de stad Łódź (tijdens de oorlog Litzmannstadt genoemd). In januari 1940 werd dit kamp door de Duitse bezetters opgezet als doorgangskamp. Het kamp werd voornamelijk gebruikt als tijdelijke verblijfplaats voor Poolse families die door de nazi's bruut uit hun huizen werden gezet om plaats te maken voor Duitse kolonisten (als onderdeel van de Lebensraum-politiek). De gedeporteerden werden hier vaak geregistreerd, beroofd van hun bezittingen en vervolgens verder getransporteerd of ingezet als dwangarbeiders.

Concentratiekamp Karviná

Tsjechie

In en rond de huidige stad Karviná (Tsjechië) bevonden zich tijdens de Tweede Wereldoorlog ongeveer 60 nazi-dwangarbeidskampen. De vier grootste kampen waren specifiek ingericht voor Joodse gevangenen, Sovjet-krijgsgevangenen en Italiaanse dwangarbeiders die zware arbeid in de lokale mijnbouw en industrie moesten verrichten. De kampen dienden voornamelijk als werkkampen voor de nazi-oorlogseconomie. Er waren aparte kampen voor Joodse vrouwen, Sovjet-krijgsgevangenen (bij de Jan-Karel mijn) en Italiaanse krijgsgevangenen.

Concentratiekamp Kasbah Tadla

Marokko

Het kamp bij Kasba Tadla was een straf- en interneringskamp in Marokko tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het werd beheerd door het Franse Vichy-regime na de wapenstilstand van juni 1940. Een Camp de Discipline (strafkamp) voor dwangarbeid. Gevestigd in een oude Kasbah (vesting) in de regio Tadla.Voornamelijk buitenlandse legionairs en ongewenste personen. Berucht om de extreem zware fysieke omstandigheden en mishandeling.Na de val van Frankrijk richtte het Vichy-regime diverse kampen op in Noord-Afrika. Kasba Tadla was specifiek bedoeld voor militairen en burgers die als politiek onbetrouwbaar werden gezien door de pro-Duitse Franse regering. Veel gevangenen werden ingezet voor de bouw van de Trans-Sahara spoorweg.

Käsemark

Polen

Het concentratiekamp Käsemark (ook wel Kiezmark genoemd) was tijdens de Tweede Wereldoorlog een satellietkamp van het concentratiekamp Stutthof. Het lag in het toenmalige West-Pruisen, ongeveer 26 kilometer ten zuidoosten van Danzig (het huidige Gdańsk in Polen). Het kamp was actief van oktober 1939 tot oktober 1941. Het kamp werd in eerste instantie opgezet als een werkkamp waar gevangenen, voornamelijk Polen, werden ondergebracht om dwangarbeid te verrichten op lokale boerderijen. In het begin viel het kamp onder de civiele autoriteiten van Danzig. Nadat die specifieke eenheid werd gesloten, kwam het onder direct bevel van het concentratiekamp Stutthof. Op 25 oktober 1941 werd het kamp opgeheven en werden de overgebleven gevangenen veelal overgebracht naar het hoofdkamp van Stutthof om daar verder te worden ingezet.

Kassel

Duitsland

In de stad Kassel zelf lag geen groot concentratiekamp, maar in de directe omgeving en in de stad zelf waren wel verschillende nazi-gevangenissen en werkkampen. De belangrijkste locatie is het nabijgelegen Kamp Breitenau (Guxhagen): Dit was een heropvoedingskamp en concentratiekamp in een voormalig klooster, ongeveer 15 kilometer ten zuiden van Kassel. Het functioneerde van 1933 tot 1934 voor politieke gevangenen en later van 1940 tot 1945 als strafkamp voor dwangarbeiders.

Werkkamp Kassel: In de stad zelf was vanaf 1943 een werkkamp gevestigd voor Tsjechoslowaakse dwangarbeiders die werden ingezet voor herstelwerkzaamheden na bombardementen.

Station Kassel (De Rampe): Vanaf hier werden duizenden Joden en andere vervolgden gedeporteerd naar vernietigingskampen in het oosten.

Kassel - Druseltal

Duitsland

Kassel-Druseltal was een buitenkamp van het concentratiekamp Buchenwald, geopend in juli 1943. De gevangenen, meestal politieke gevangenen uit onder meer Polen, Rusland en Nederland, werden gedwongen tot zware dwangarbeid voor de SS. Het kamp werd in maart 1945 ontruimd. Het kamp was gevestigd in de wijk Druseltal, ten westen van het centrum van Kassel aan de weg naar Habichtswald-Ehlen. De SS huurde een voormalig pension en herberg. Omdat het gebouw eerder diende als kamp voor Franse krijgsgevangenen, waren prikkeldraad en tralies al aanwezig. Er zijn in totaal 288 gevangenen geregistreerd. Het aantal varieerde per periode, met gemiddeld zo'n 120 tot 190 gevangenen tegelijkertijd. Nationaliteiten: Ongeveer een derde was Pools, een derde Russisch. De overige gevangenen kwamen uit Duitsland, Tsjechië, Frankrijk, Italië, België en Nederland (ten minste vier geregistreerde Nederlandse gevangenen). De gevangenen werden door de SS ingezet voor zware dwangarbeid, waaronder vaak sloop-, bouw- en herstelwerkzaamheden in de zwaar gebombardeerde stad Kassel. Het dagelijks leven in het kamp werd gekenmerkt door brute behandeling door de SS-bewakers, ondervoeding en slechte sanitaire voorzieningen.

Concentratiekamp Kasten (Lunz am See)

Oostenrijk

Het kamp in Kasten was een dwangarbeiderskamp (Zwangsarbeiterlager) tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het was gevestigd in Kasten, een gehucht in de Oostenrijkse gemeente Lunz am See (Neder-Oostenrijk), en werd gebruikt om dwangarbeid uit te voeren voor de firma Zuegg & Co. Het kamp bood voornamelijk onderdak aan Joodse dwangarbeiders uit Hongarije. De gevangenen werden te werk gesteld in de directe omgeving, vermoedelijk gerelateerd aan de bouw- of industriële projecten van Zuegg & Co.Locatie: De precieze locatie van het kamp binnen de kadastrale gemeente Lunzdorf is tegenwoordig onduidelijk. Lunz am See was tijdens het naziregime sterk bezet en werd destijds niet alleen voor dwangarbeid gebruikt, maar huisvestte ook aanzienlijke faciliteiten zoals kampen voor de Hitlerjugend.

Concentratiekamp Katharinenhof (Wien-Schwechat)

Oostenrijk

Concentratiekamp Katharinenhof (Wien-Schwechat) was tijdens de Tweede Wereldoorlog een dwangarbeiderskamp en een satellietkamp van het concentratiekamp Mauthausen. Het kamp was specifiek opgezet om Joodse dwangarbeiders uit Hongarije tewerk te stellen in de landbouw. Het kamp was gevestigd op het terrein van de Gut Katharinenhof in Mannswörth, behorend tot de gemeente Schwechat. Tijdens de nazi-periode maakte Schwechat tijdelijk deel uit van Groß-Wien. Het kamp bood onderdak aan Hongaarse Joden  inclusief mannen, vrouwen en kinderen. De gevangenen werden onder zware omstandigheden ingezet voor zware landbouwwerkzaamheden op het landgoed en de omliggende velden.

Concentratiekamp Katherinenhof

Duitsland/Oostenrijk

Er zijn twee locaties die verbonden zijn met de naam Katharinenhof tijdens het nazi-regime. 

1. Zwangsarbeiderskamp Schwechat (Wenen) Dit was een werkkamp (Zwangsarbeiterlager) in Schwechat, nabij Wenen. Huisvesting van dwangarbeiders voor de oorlogsindustrie. In 1944 werden hier 43 Hongaars-Joodse dwangarbeiders vastgehouden, waaronder mannen, vrouwen en kinderen.Zij werden ingezet voor zware arbeid in de regio. 

2. Instelling Katharinenhof (Großhennersdorf) Dit was een verpleeginrichting in Saksen die een duistere rol speelde in het euthanasieprogramma Aktion T4. Het was een tussenstation voor patiënten die als ongewenst werden beschouwd. Ongeveer 700 kinderen en jongeren uit deze instelling werden vermoord. De slachtoffers werden meestal overgebracht naar het Euthanasiecentrum Sonnenstein om daar te worden vergast. 

Concentratiekamp Katouna