Namen van ongeveer 30.000 slachtoffers van Actie T4. Hoewel dit slechts een fractie van de slachtoffers vertegenwoordigt.

Het doel van het programma was het behouden van de genetische zuiverheid van het Germaanse volk door het systematisch vermoorden van mensen die misvormd of gehandicapt waren of die leden aan een vorm van psychiatrische ziekte. De nazi's rechtvaardigden deze moord met het zinloze bestaan en het zinloze lijden van deze patiënten. Het zuiveringsprogramma werd genadedoding genoemd, omdat de naziartsen dit zogenaamd als een daad van barmhartigheid zagen en het voorgesteld werd als de meest humane wijze om deze zieken uit hun lijden te verlossen. Deze stelling was van SS-Gruppenführer en Generalleutnant in de Waffen-SS Karl Brandt. Hij werd in het Artsenproces, een van de Processen van Neurenberg, ter dood veroordeeld en later opgehangen. Daarnaast waren er ook economische overwegingen: wie in de gehandicaptenzorg werkte, kon niet dienen als soldaat of werken in de oorlogsindustrie.

Gehandicapte kinderen werden van hun familie gescheiden en naar speciale ziekenhuizen gebracht. Er werd via de toenmalige media ingespeeld op de angst dat binnen een aantal jaren een groot deel van het Duitse volk uit geestelijk gestoorden zou bestaan, reden om zo snel mogelijk te handelen. Het woord euthanasie werd in de nazipropaganda niet gebruikt, waardoor de werkelijke bedoelingen van de nazi's (in het begin) onontdekt bleven. Het programma werd later uitgebreid met volwassenen, waarvan de meesten verplicht gesteriliseerd werden.