Waddinxveen

Werkverschaffing bood een bron van inkomen en verhinderde volledig afhankelijk te zijn van armenzorg, maar de omstandigheden waren zwaar en omstreden. De inspanningen waren nuttig voor de infrastructuur van Nederland, zoals de aanleg van kanalen, stadsparken en de ontginning van land, en laten zien hoe lokale gemeenschappen, zoals Wadinxveen, deelnamen aan landelijke werkverschaffingsprogramma’s.
Kortom, werkverschaffing in Wadinxveen volgde het landelijke patroon van de jaren dertig: verplichte handarbeid voor werklozen, minimale beloning, lange werkweken, tijdelijke huisvesting in barakken, en een focus op projecten van algemeen nut zoals landinrichting, kanalen en parken
Hoewel er geen direct archiefmateriaal beschikbaar is over specifieke barakken in Waddinxveen zelf, kan op basis van landelijke voorbeelden en vergelijkbare projecten worden aangenomen dat werklozen tijdens de werkverschaffing in Waddinxveen in eenvoudige houten barakken woonden, georganiseerd in ploegen, met zware dagelijkse arbeid en minimale beloning, conform de landelijke praktijk in de jaren dertig