Zegveld

Er was in Zegveld geen werkkamp of werkverschaffingskamp uit de Tweede Wereldoorlog geweest.

In Zegveld en de omliggende polders heeft de werkverschaffing tijdens de crisisjaren (1930-1940) een grote rol gespeeld bij grootschalige waterbouwkundige en infrastructurele projecten. Het zware handwerk werd ingezet om de poldergronden te verbeteren, de afwatering te reguleren en nieuwe wegen aan te leggen.

Cultuurtechnische werken en de polders Drooglegging en ontwatering: In het grensgebied van Utrecht en Zuid-Holland, zoals de polder Nieuwkoop en Noorden (waarvan een deel in het oude ambacht Zegveld lag), werden plannen ingediend voor de drooglegging van lage gronden en rietlanden. Dit gebeurde onder toeziend oog van instanties zoals het Rijksbureau voor de Ontwatering. Zwaar handwerk: Omdat het projecten binnen de werkverschaffing betrof, moesten machines bewust aan de kant blijven. Werklozen uit de regio (en omliggende steden) moesten met de schop sloten graven, kades verstevigen en veengronden ontginnen.

De Meijekade: Rondom de Meijekade en de polder Zegvelderbroek zijn destijds diverse verzoekschriften ingediend om gronden via werklozenprojecten te verbeteren en geschikter te maken voor de landbouw.

Infrastructuur en wegen Kamerikse Zwarte Dijk. Net buiten Zegveld, in het aangrenzende Kamerik, werd de basis voor de latere Enschedeweg gelegd door werklozen. Het dijklichaam (de Zwarte Dijk) moest na het handmatige opspuiten eerst tien jaar inklinken voordat er een echte weg van gemaakt kon worden.

De latere Ruilverkaveling: Hoewel de echte grote ontsluiting van Zegveld (met de aanleg van de Milandweg, Middenweg en Rondweg) pas tijdens de ruilverkaveling vanaf 1958 werd voltooid, vonden de eerste polderverbeteringen en het pellen van klei- en veenlagen al plaats tijdens de crisisprojecten vóór de oorlog.